எண்ணமும் எழுத்தும்: சிவசங்கர் வெங்கடகிருஷ்ணன்
திருக்குறள் என் வாழ்வின் வெளிச்சமாக மாறியது
ஒரு காலத்தில் என் வாழ்க்கை சிதறிக்கிடந்தது. என் தாயார் புற்றுநோயால் வலியுடன் போராடி இறந்துவிட்டார். அவரைப் பார்ப்பதற்கே முடியவில்லை. இரண்டு மாமாக்கள், என் சகோதரியின் மகன்—குறைந்த காலத்திலேயே எல்லாம் நடந்துவிட்டது. இந்த பரிதாபங்களுக்கெல்லாம் நடுவே, எனக்கு நெருக்கமானவர்கள் பலர் முதுகு திருப்பினர்.
அந்த நேரத்தில் நான் கேட்ட கேள்வி ஒரே ஒன்று:
“ஏன் இந்த நேரத்தில் எனக்கு மட்டும் இப்படி நடக்கிறது?”
அதே நேரம், ஒரு மாலை நேரத்தில், என் பார்வையில் விழுந்தது ஒரு திருக்குறள்:
“ஊழிற் பெருவலி யாவுள மற்றொன்று
சூழினும் தான்முந் துறும்.”
(உலகத்தில் ஊழைவிட வலிமையானது ஒன்றுமில்லை; யாரேனும் சிந்தித்து எவ்வளவு திட்டமிட்டாலும், அது நடக்கவேண்டியதானால் தான் நடக்கும்.)
இந்த வரிகள் என் உள்ளத்தை கிழித்தது போல இருந்தது. நான்தான் என் வாழ்க்கையை முழுவதுமாக கட்டுப்படுத்தலாம் என்று நம்பிய ஒருவன். ஆனால் இந்தக் குறள் என்னிடம் சொன்னது – நீ எதையும் கட்டுப்படுத்த முடியாது. இது ஒரு தோல்வியல்ல. இது விழிப்புணர்வு.
அந்தக் குறளை என் வலது கையில் பொறித்துக் கொண்டேன். என் அகத்தின் ஒவ்வொரு நாளும் இதை நினைவுபடுத்துகிறது:
நீ நடக்காமல் இருக்க முடியாது. ஆனால் நீ விழிப்புடன் நடக்கலாம்.
அதற்குப்பின், நான் திருக்குறளில் முழுமையாக மூழ்கினேன். 1,330 குறள்கள்—ஒவ்வொன்றும் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஓர் ஒளிக்கீற்றாக இருந்தன.
- அறம் அதிகாரம்: ஒழுக்கத்தைப் புரிந்தேன்.
- பொருள் அதிகாரம்: தர்மமான நிர்வாகத்தைக் கற்றேன்.
- இன்பம் அதிகாரம்: காதல், கனிவும் வலியும் உணர்ந்தேன்.
- ஊழ் அதிகாரம்: அதுவே எனக்கு மிக முக்கியமானது. விட்டுக்கொடுக்கும் கலை, அதில்தான் அமைதி இருந்தது.
இந்தக் குறள்கள் என்னை அமைதியாக மாற்றின.
மன்னிக்க கற்றேன். விடுபட கற்றேன்.
என் வாழ்க்கை முற்றிலும் முறிந்துவிட்டதல்ல. அது மீள வடிவமைக்கப்பட்டது.
பிறகு, என்னை பூட்டானுக்குள் வாழ்க்கை அழைத்துச் சென்றது.
அங்கு பெருமழை, மௌனம் நிறைந்த மலைகள், கோயிலின் மணி ஒலி—அந்த எல்லைதாண்டிய அமைதியில், பிரபஞ்சமே என் உள்ளத்தோடு மௌனமாக உரையாடுவதைப் போல உணர்ந்தேன்.
திருக்குறள் கூறிய விழிப்பும், பௌத்த வாழ்வியல் கூறும் ஒழுங்கும் ஒன்று போலவே எனக்கு தோன்றியது.